Jak się chroni pedofilię w kościele? Dziennikarka katolicka wymienia cztery mechanizmy!

Jak się chroni pedofilię w kościele? Dziennikarka “Przewodnika Katolickiego” Monika Białkowska wymieniła cztery mechanizmy, które mają chronić pedofilii wśród księży katolickich. Tekst dziennikarki katolickiej mrozi krew w żyłach!

Kilka dni temu na YouTube premierę miał głośny film braci Sekielskich “Zabawa w chowanego”. Obraz ten traktuje o problemie pedofilii w kościele katolickim. Wątkiem głównym jest sprawa księdza biskupa Edwarda Janiaka, który bagatelizował sprawę molestowania seksualnego przez księdza Arkadiusza Hajdasza. Film braci Sekielskich jest przerażający!

Jak się chroni pedofilię w kościele?

Monika Białkowska, która specjalizuje się w dziennikarstwie katolickim poczyniła na portalu wiez.com tekst o mechanizmie ochrony pedofilii w kościele katolickim. Wymieniła metody, które działają na zamiatanie problemu pod dywan.

Dziennikarka nie ukrywa, że postać księdza Hajdasza rozpoznała zaraz po pierwszym seansie filmu “Zabawa w chowanego”:

“Kiedy pada nazwisko Hajdasz, spoglądam niepewnie na mamę, która siedzi obok mnie. – Znajome – mówi niepewnie. Zaczynam drżeć. Moje ciało rzadko aż tak reaguje na emocje. Wystukuję szybko SMS do brata. „Jak nazywał się Biker?”. Ale kiedy pada imię, nie muszę już czekać na odpowiedź. Ksiądz Arkadiusz Hajdasz to właśnie on. Biker, młody kleryk ze zdjęcia, które było w naszym domu jak relikwia. Łapię się na tym, że po twarzy płyną mi łzy.”

Później wymienia mechanizmy, które nie zważają na cierpienie ofiar, a mają chronić, by problem pedofilii nie wyszedł poza bramy kościoła. Poniżej lista tych mechanizmów:

“Mechanizm pierwszy – to język. Pierwsze, co rzuca się w uszy, choć nie najważniejsze. Okrągły, godzący wszystkich ze wszystkimi, który w długich listach pasterskich nie wyraża absolutnie nic. W tym języku wychowywane są kolejne pokolenia kapłanów mówiących bez refleksji i kolejne pokolenia świeckich, łykających bez zdziwienia komunały. Ksiądz Hajdasz mówi: „Mam świadomość swojej grzeszności”. „Walczę ze swoimi słabościami również w tej dziedzinie”. „Szatan szczególnie w nas kapłanach chce zniszczyć to, co Boże”. „Ostatecznie nie my wzajemnie będziemy się sądzili”.”

“Mechanizm drugi to korpolojalność. Obraz siostry zakonnej przyznającej, że wiedziała o molestowaniu, a jednocześnie odmawiającej stanięcia po stronie skrzywdzonego jest jednym z najbardziej poruszających momentów filmu. „Andrzejku, co ja mogę?”. „Andrzejku, ja nawet nie mam pozwolenia”. „Nie byłam świadkiem na 100 proc.”.”

“Mechanizm trzeci to procedury. Uwierzyliśmy, że wystarczy stworzyć odpowiednie przepisy, funkcje i centra, a powoli uda nam się rozwiązać problem. Problem jednak nie na tym polega. Ofiary nie chcą procedur. Chcą, żeby ktoś im spojrzał w oczy. Poświęcił parę minut. Wysłuchał. Powiedział „przepraszam”.”

“Czwarty mechanizm to władza biskupów. Władza, która miała być służbą, a zbyt często – nawet mimowolnie – pozostaje panowaniem feudała (w herbie bp Janiak wypisał sobie słowa, brzmiące dziś jak szyderstwo: Oportet servire – trzeba, żebym służył). W krwiobieg Kościoła tak głęboko weszły pałace, sekretarze, kalendarze i wierszyki recytowane przy wizytacjach, że nikomu we wspólnocie diecezjalnej do głowy już nie przyjdzie, żeby któregoś dnia przyjść do biskupa, zadzwonić do drzwi i powiedzieć: „Szczęść Boże, chciałem porozmawiać”. I biskup nie powie: „Dobrze, to ja do pani jutro wpadnę na kawę”. Niemal nikomu do głowy nie przyjdzie też powiedzieć: „Popełnia ksiądz biskup błąd” – a napisanie tego oznacza zakaz wypowiedzi, utratę pracy albo miły przydział na wiejskiej parafii. Wszyscy o tym dobrze wiemy i misternie odliczamy: co, gdzie i na ile możemy sobie pozwolić.”

Cały wywód dziennikarki możecie sprawdzić -> TUTAJ.